Double Weddingring

Nog een hobby...quilts maken en verzamelen. Een aantal jaren geleden heb ik deze weddingring quilt gemaakt omdat ik het patroon zo mooi vind. Het is een traditioneel patroon: 2 ringen die in elkaar vallen, ze symboliseren de eeuwigheid; aan een ring zit geen begin en geen einde. De in elkaar vallende ringen van kleine stukjes stof staan ook voor 2 trouwringen en een weddingringquilt werd daarom vaak kado gedaan aan een vers bruidspaar...Het is extra leuk als er stofjes in verwerkt zijn die te maken hebben met het leven van de bruid en bruidegom zoals oude kleertjes die gedragen zijn door de 2 of b.v. stof van de bruidsjurk. Ik heb hem gemaakt van restjes stof die ik over had van andere quilts en als quiltmotief heb ik een ring van hartjes gebruikt..."symbool voor eeuwige liefde" had ik gedacht. Het patroon van een weddingring is eigenlijk heel eenvoudig...omdat het repeterend is. Het is echter wel heel erg veel werk omdat je alle kleine stukjes stof apart moet knippen, met de hand aan elkaar moet zetten en met de hand de hele quilt door moet quilten (daar heb ik althans voor gekozen, kan ook met de machine maar dat vind ik een stuk minder mooi) . De weddingring op de stoel is een antieke en komt uit Amerika, is grotendeels gemaakt van de stofjes van voedselzakken uit de jaren 20 en 30.

beren verzamelen

Dit is een "bolbuikbeer"(zo genoemd door zijn maakster)

Deze is door zijn maakster Duncan genoemd (staat op label)


Ongeveer 20 jaar geleden ben ik begonnen met het verzamelen van beren...ik heb nog geprobeerd om er zelf een paar te maken maar die waren lang zo leuk niet als die van de berenmaaksters die het echt kunnen. Ik ben met het zelf maken dus ook weer snel gestopt. De meeste beren komen van de berenbeurzen...als iemand zijn of haar beer herkent... (zo van: O, die heb ik gemaakt...) dan hoor ik het graag want van een aantal beren heb ik de gegevens niet meer.

dinner choices

Met 5 gezinsleden in huis is het niet makkelijk om iedere avond een verantwoorde en voor iedereen smakelijke maaltijd op tafel te zetten. Ik heb het dan ook opgegeven. Heb me jarenlang uitgesloofd om het iedereen naar de zin te maken....maar heb nu het licht gezien..in de vorm van een houten bordje dat ik boven de ingang van de keuken heb gehangen.

Nummer 1 is vegetarisch geworden toen ze 6 was. Omdat ze het zielig vond voor dieren dat ze ten behoeve van onze maaltijd geslacht moesten worden. Ik vond dat principe enorm in haar te prijzen dus werkte er aan mee om haar dagelijks een vleesvervanger te geven TOT ze op een dag haar kaassouflé weigerde omdat hij naast de kroket had gelegen in het frituurmandje.... Ook het feit dat diezelfde kaassouflé 's nachts nog in het vriesvak had gelegen naast een doos fricandellen leverde haar onoverkomelijke gewetensbezwaren.

Nummer 2 behoeft in hoge mate zeer eiwitrijke voeding..d.w.z. heel veel kwark, veel eieren, kip...enz...want als hij niet elke 3 uur veel eiwitten eet gaan zijn spieren verzuren.

Nummer 3 eet vooralsnog alles als het maar gedrenkt is in curry.

Nummer 4 is allergisch voor kool, dus ook voor spruitjes, broccoli enz... En liever geen prei en spinazie en hij is absoluut tegen andijvie. Verder zijn kleine moeilijk te definieren stukjes in het eten voor de kinderen ook taboe...stukjes champignon..paprika...ui worden naar de rand van het bord geschoven.
De dagelijkse maaltijd werd dientengevolge geen dagelijks hoogtepunt. Toen ik dus het bordje tegenkwam met de tekst:

leek me dat een zeer geschikte voor boven de ingang van de keuken. Weet iedereen waar hij of zij aan toe is...

scherven brengen geluk/ Schelluinen

Toen wij 8 waren mocht ik met mijn lagere school vriendin jeannette logeren bij mijn oma die in een oud brugwachtershuis woonde bij Gorinchem (in Schelluinen). Voorwaarde voor deze logeerpartij was wel dat we op zondagochtend mee gingen naar de kerk. Dat hadden we er graag voor over. Heel toevallig woonde oma op een dijk aan de Biesbosch recht tegenover een grote vuilstortplaats waar dagelijks grote vrachtwagens afval kwamen kiepen. Vanachter het raam bekeken wij dit spektakel en als de vrachtwagens er niet waren gingen we er nog wel eens schatten zoeken. Zo ook op die bewuste zondag.

Oma had ons in de door onze moeders gemaakte smokjurkjes gehesen en we hadden lange witte kniekousen aan met gaatjes en daarbij zwarte lakschoenen. Omdat we buiten moesten wachten tot opa en oma klaar waren voor de mars naar de kerk dachten we nog even een nuttig uitstapje te kunnen maken naar de vuilnisbelt. Het had die nacht geregend en toen we een berg scherven zagen liggen met prachtige patronen en er naar toe wilden klunen zakten we tot onze knieen in de bagger. Zonder scherven keerden we huiswaarts..opgewacht door een bijkans hysterische oma die ons - op een niet geheel christelijke wijze - de huid vol schold..ze probeerde ons nog enigzins toonbaar te krijgen maar dat lukte niet...de rioollucht rond onze kniekousen was niet weg te krijgen en onze schoenen waren nu zelf rijp voor de vuilnisbelt. We togen in optocht naar de kerk, oma als een generaal voorop, opa er gedwee achteraan (zich in stilte voorbereidend op zijn taak als diaken), en wij met zijn tweeen stinkend er achter. Het vooruitzicht van anderhalf uur stil zitten in de kerk legde ons nu niet echt het vuur aan de schenen. De intocht in de kerk was verre van glorieus en lang niet wat oma zich er van had voorgesteld, opa degradeerde bijna terplekke van diaken naar gewoon kerkganger, oma's imago van stralende huisvrouw en superoma was in één keer weg en wij mochten nooit meer samen komen logeren.

Jeannette is haar verdere leven doorgegaan met scherven en andere schatten zoeken en maakt er nu kunstwerken van.

Vorige maand zijn we nog eens gaan kijken op de plaatsen waar we toen gelukkig waren....het brugwachtershuis is inmiddels verbouwd, de omgeving is nog even mooi en langs de Merwede tref je nog steeds gevonden voorwerpen...deze aangespoelde laars b.v. De vuilstort is nu een heel groot weiland en omgedoopt tot natuurgebied. Ik moest me wel beheersen om er niet in te gaan graven.....heel diep onder de modder moeten echte schatten liggen.

Lapjeskatten

Omdat ik zo van stoffen hou vind ik het leuk om er wat van te maken...quilts...hartjes...of lapjeskatten. Deze lapjeskatten zijn gemaakt van oud linnen, oude bedstedehoezen, oude kanten slopen, oude theedoeken...ik neem dan de exemplaren die niet geschikt meer zijn voor gebruik. Ik knip er vierkantjes van, zet ze aan elkaar tot lappen van 40 bij 40 cm en maak daar de katten van. Je kan ze natuurlijk ook van andere stoffen maken...zoals:

- oude kleertjes van de kinderen

-de oude overhemden van je man

- de goede overhemden (zo nieuw mogelijk) van je aanstaande ex-man

- de kleding van de rest van de familie

- of gewoon van nieuwe stoffen

Als de poes in elkaar zit komt het leukste: het borduren van de snuit en het maken van een halsbandje en ogen...ik maak ze van knopen. Het halsbandje maak ik van oud kant.

Rommelmarkt Deauville

Omdat de foto's gemaakt zijn van foto's die al ingeplakt in ons album zaten zijn ze niet zo scherp....sorry..

Wat te denken van deze met de hand gemaakte amerikaanse quilt?

Poes moest in de auto wachten terwijl baasje goede zaken deed...

Omdat rommelmarkten zo leuk zijn hier nog even een klein overzicht van de foto's van een rommelmarkt in Deauville, een chique badplaats in Normandie, Frankrijk. Minimaal 1 x per jaar is daar een grote rommelmarkt bij de polovelden, rondom de plaats waar de paardenrennen zijn staan dan kramen vol brocante.